Het ging hierbij om het feit of een tennisballon een permanente bebouwing is en of de gemeente terecht een vergunning heeft geweigerd op basis van het bestemmingsplan. Daarbij hebben wij aan de orde gesteld dat we van mening zijn dat het tennispark niet binnen de grenzen van het bestemmingsplan zou moeten vallen vanwege de bouw van het tennispark en dat destijds deze grens dan ook willekeurig gekozen is. Daarnaast is het ons inziens geen permanente bebouwing, omdat de ballon slechts een half jaar op de banen neergezet wordt.

Dit waren de kernpunten naast de argumenten van onze zijde waarom een tennisballon voor onze club belangrijk is in het kader van een lange termijnvisie, waarin we de exploitatie van het park willen verhogen voor de continuïteit van de tennisclub.

Helaas is de rechter niet meegegaan in onze argumenten en heeft de gemeente in het gelijk gesteld. Volgens de wettekst is er sprake van een permanente bebouwing en de ballon past niet in het landschappelijke karakter van het bestemmingsplan. Op basis van deze argumenten mocht de gemeente de vergunning weigeren.